:: هشدار همسر نسرین ستوده در آستانه یکماه اعتصاب غذا: نگذارید دیر شود!

همسر نسرین ستوده می گوید: “اگر همسرم در بند عمومی باشد و هم بندی هایش با او صحبت کنند احتمال دارد حرف دوستانش تاثیر داشته باشد و اعتصاب خود را بشکند. یا حتی انتقال پیامهای شخصیت ها و افراد مختلف باعث شود به اعتصاب خود پایان دهد. اما الان در این شرایط که او از همه جا ارتباطش قطع شده و در سلول انفرادی است هیچ چیز قابل پیش بینی نیست و هر لحظه ممکن است اتفاق ناگواری برای او بیافتد. به همین خاطر ما از مسئولین درخواست می کنیم تا دیر نشده و اتفاقی نیافتاده او را به بند عمومی برگردانند”. در آستانه گذشتِ یکماه از اعتصاب غذای نسرین ستوده، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر، روزگذشته همسر و فرزندان وی علیرغم دستور دادستانی نتوانستند با او ملاقات کنند. این در حالی است که نزدیک به یک هفته است که از وضعیت و شرایط جسمانی نسرین ستوده اطلاعی در دست نیست.  به گزارش جرس، نسرین ستوده، وکیل دادگستری از روز بیست و ششم مهر ماه در اعتراض به شرایط ملاقات ها و تداوم فشارهای امنیتی بر خانواده اش دست به اعتصاب غذا زده است. این فعال حقوق بشر در دادگاه به جرم اقدام علیه امنیت ملی، تبانی و تبلیغ علیه نظام و عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر به تحمل شش سال حبس تعزیری، بیست سال محرومیت از وکالت و بیست سال ممنوعیت خروج از کشور و به جرم تظاهر به بی حجابی به پنجاه هزار تومان جریمه نقدی محکوم شده است.  رضا خندان، همسر نسرین ستوده در پاسخ به پرسش های مژگان مدرس علوم گفته است روز گذشته “بالاخره نامه دادستانی را گرفتیم که بر اساس این نامه فقط بچه ها می توانستند با مادر خود ملاقات حضوری داشته باشند. اما بعد از سه، چهار ساعت که ما را بیرون نگه داشتند، بخش اداری زندان تعطیل شد و بدون اینکه بچه ها مادرشان را ببینند برگشتیم”. آقای خندان افزود: “واقعا نمی دانیم و اصلا علتی هم به ما نمی گویند. تجربه نشان داده که اگر بخواهند کاری صورت بگیرد از یک دقیقه تا سه دقیقه آن کار را انجام می دهند اما اگر اراده ای نباشد و یا قصد آزار و اذیت داشته باشند ما را بلاتکلیف نگه می دارند. مانند امروز که علی رغم دستور دادستانی بچه ها موفق به ملاقات با مادرشان نشدند”. وی درباره آخرین ملاقاتی که با همسرش داشت گفت: “دوشنبه هفته گذشته که البته به قصد ملاقات به آن مفهوم هم نبود. از مسئولین خواسته بودم تا او را ببینم تا شاید بتوانم او را متقاعد کنم اعتصاب خود را بشکند. از آن زمان تا الان هم هیچ اطلاعی از وضعیت او ندارم. فقط آمده اند و از همبندی های بند عمومی اش عینک و یک جلد کتاب و کیسه آب گرم گرفتند تا برای او ببرند. البته این خبر بسیار بدی برای ما بود زیرا مشخص است که سلول او بدون حداقل امکانات است و آنقدر سرد است و قطعا بخاطر اعتصاب غذا فشار خونش هم پایین افتاده و ضعف جسمانی لرز داشته و کیسه آب گرم برای او برده اند”.