باید حکومت ظلم را زیر فشار افکار عمومی له کنیم، تا دست از سر ما بردارد. ما انسانیم.
دوازده شخصیت ارزشمند و انسان بزرگوار جامعه ایران که پس از انتخابات دستگیر و زندانی شدند، برای اعتراض به شهادت مظلومانه " هدی صابر" که خود در اعتراض به شهادت مظلومانه بانوی جنبش آزادی ایران " هاله سحابی" توسط ماموران زندان کشته شد، دست به اعتصاب غذای نامحدود زدند. همان هایی که بارها و بارها تاکید کرده اند که از هر نوع خشونتی در جنبش سبز گریزان اند و هر رفتار تندی را برنمی تابند، اما امروز شرافت آدمی چنان مورد هجوم ظلم و ستم و فرومایگی و دنائت حکومت اراذل و اوباش قرار گرفته که هر انسان شریفی مجبور است، برای حفظ بزرگی خود و شرافت و بزرگی انسان، از جان عزیز خود که تنها سرمایه اوست، وام بگذارد.
جنبش مسالمت آمیز ایران هرگز توصیه نکرده است و نمی کند که زندگی انسانی قربانی پیروزی سیاسی شود، اما وقتی رذالت و دنائت، ظلم و کج روی و بی رحمی و دروغ و ریا از حد می گذرد، انسان هیچ چاره ای ندارد تا جان خود را بمیراند تا انسان نمیرد. دوازده زندانی جنبش سبز، که هر کدام از گروهی از نیروهای متکثر جنبش هستند برای اعتراض به مرگ زندانی مظلوم، هدی صابر دست به اعتصاب غذا زده اند.
قربان بهزادیان نژاد مشاور میرحسین موسوی، محمد داور سردبیر سحام نیوز وب سایت آقای کروبی، مقیسه عضو کمیته آسیب دیدگان موسوی و کروبی، عبدالله مومنی و حسن اسدی زیدآبادی از ادوار تحکیم وحدت دانشجویان، ابوالفضل قدیانی و عرب سرخی از مجاهدین انقلاب اسلامی، محمد جواد مظفر مدیر انتشارات کویر و عضو کمیته دفاع از زندانیان سیاسی، عمادالدین باقی و بهمن احمدی امویی از روزنامه نگاران، خسرو دلیر ثانی از فعالان ملی مذهبی و عماد بهور مسوول واحد دانشجویان نهضت آزادی ایران، با همدیگر هم قسم شده اند تا به شهادت هدی صابر و هاله سحابی که با اعمال خشونت سازماندهی شده توسط ماموران امنیتی حکومت کشته شدند، بطور جدی اعتراض کنند.
قیام امام حسین، نه برای رسیدن به قدرت، بلکه برای اعتراض به این بود که شرافت انسانی را نباید و نمی توان بازیچه رفتارهای رذیلانه و غیرانسانی قدرت طلبان کرد. و امروز این 12 تن پای به راهی گذاشته اند که ملت ایران از هزار سال پیش آن را بخوبی می شناسد. هزار سال است که روحانیون و وعاظ و ناطقان دین از زبان امام حسین گفته اند که " هیهات من الذله" و حال باید به آنها آموخت که هر ذلتی از جان ما به دور است. ما چیزی برای از دست دادن نداریم و شرافت انسانی و بزرگواری آدمی چیزی نیست که حاضر باشیم به هیچ قیمت حتی زنده ماندن از آن صرف نظر کنیم.
وقتی عالم دینی و سردار سپاه دین تبدیل به لشگریان ظالمی می شود که راه عدالت و آزادی و شرافت را بر آدمی می بندند، وقتی حکومت ستم سرتاپا زره ستم شمر و یزید و ابن زیاد را می پوشد، وقتی به بزرگ و کوچک مردمان، به زنان و مردان، به پیران و خردسالان، به هیچ کس ترحم هم نمی کنند. وقتی سردار قاسمی که مطمئنا زمانی از خدا می ترسید و عدالت را دوست می داشت، علنا جلوی دوربین فیلمبرداری با تمسخر می گوید که به زندانیان آزادیخواه تجاوز کردند و بصورتی انتخاب شده مردم را کشته اند، و امروز موجوداتی چون او به حیوانات درنده ای تبدیل شده اند که جز خون چیزی آرام شان نمی کند، دوستان ما چاره ای ندارند جز اینکه برای زنده نگه داشتن شرافت انسانی و برای احترام به خودشان، از جان خود مایه بگذارند.
ما موظفیم پیام رسان رفقای خوب زندانی مان شویم، آنها که می توانند در فضای عمومی به همه جهانیان خبر بدهند. باید به همه زبانها عکس ها و خبر اعتصاب غذای 12 زندانی سیاسی را منتشر کرد. ایرانیان در سراسر جهان در مراسم همبستگی با زندانیان دست به اعتصاب غذا بزنند و خبر را به همه رسانه های همه کشورها بدهند. ما باید حکومت ظلم را زیر فشار افکار عمومی له کنیم، تا دست از سر ما بردارد. ما انسانیم، کسی حق ندارد به یک انسان این همه ستم کند. اگر زندگی انسانی داشته باشیم ادامه می دهیم، در غیر این صورت تا کسب احترام برای مقام انسان و شرافت او اعتراض خود را ادامه می دهیم.
*نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.
ابراهیم نبوی، 29 خرداد 1390
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر